Terug in de tunnel

Er loopt een tunnel door Spanje van de Pyreneeën tot aan het einde van ieder zijn of haar bekende wereld.

Niet een fysieke met dynamiet en betonnen stutting vernuftig vervaardigde slurf onder de grond, maar een psychologische, gebaseerd op herhaald ritueel en fysieke beperking.

Ik kan het moment van afgelopen donderdag niet beter beschrijven, toen ik de huurauto ging ophalen om mee naar Porto op ‘vakantie’ te gaan. Het besef dat er door deze drukke, voormalige koningsstad, een onzichtbare tunnel loopt waar dagelijks een grote groep mensen doorheen trekt.

Waar of hoe ik ook de stad ook zou zijn binnen gekomen, ik ben op weg naar haar uitgang. Misschien overnacht ik in een herberg, natuurlijk ga ik naar de kathedraal, in elk geval ergens wat eten, dan wel op straat met iets uit de supermarkt, dan wel in een restaurantje: tortilla met een kleine bier of een gemixte salade met witte wijn. En dan weer door, op naar de volgende stad, de volgende herberg, de volgende kerk, de volgende tortilla, door tot het einde van mijn tocht.

Maar deze zelfde stad komt me dan opeens vreemd voor als ik het hotel uitloop om de auto te gaan halen. Niet vroeg op, niet vlot verder en de fiets op. Onwennig begeef ik me de straat op. Plotseling ben ik ‘echt’ ìn León, moet ik daar iets en verhoud ik me tot wat gisteren nog een decor was.

Het bezoek aan Porto was fijn. We verbleven in een Airbnb buiten de stad aan de rand van een natuurgebied. Heerlijk gewandeld in het groen en geslenterd door de straatjes. M’n benen waren toe aan een pauze van het fietsen.

En nu weer terug in León, terug naar de Camino, terug naar de tunnel. Het klinkt misschien sarcastisch, maar zo ervaar ik het niet. Het is een aparte wereld die op zichzelf lijkt te staan. Soms zegt of roept iemand ‘Buen Camino’ en elke keer verwarmt het weer mijn hart. Een andere keer komt er een oud baasje vlotjes aangestiefeld om me de weg te wijzen als ik me oriënteer op een informatiebord. Een weg die overigens niet te missen is door een overdaad aan gele pijlen.

Het zijn deze mensen die het veilig en vertrouwd maken om me over te geven aan de kadans van stap voor stap verder en zo langzaam voort te gaan in een kommerloze doorgang voor persoonlijke bekommernissen.

Dit keer met m’n rugzak op ga ik met plezier terug die tunnel in, wandelend verder op mijn weg. Steeds dichterbij een voltooiing waarvan de aard zich niet last voorspellen.