En dan opeens is het moment daar

Ik ben net ingelopen op een man en vraag of hij het leuk vindt om gezelschap te hebben? We lopen samen op en knopen een praatje aan. ‘Hongaars’, zegt hij als ik vraag waar hij vandaan komt. Net als we in een intensief gesprek zijn over de val en dood van Ceaușescu (bijzonder, zijn ID is Roemeens en hij woont, leeft en is geboren in Roemenië, maar duidt zichzelf aan met Hongaars) is daar opeens het kruis.

‘The Iron cross’ wijst hij. Het overvalt me. Veel pelgrimgangers brengen een steen om hier achter te laten. Een steen zo zwaar als de zonden die je bij je draagt is de traditie.

Voor mij is het een kiezel, ooit opgeraapt tijdens een wandeling terwijl ik mij verdrietig voelde. Inmiddels twintig jaar terug denk ik. Hij past perfect in de palm van mijn hand. Glad is hij, rond, ik ben intens gehecht aan deze steen. Ik heb hem zo vaak vastgehouden, gevoeld, geknepen, in mijn hand gehouden in mijn donkerste uren. En juist daarom, juist daarom. Ook verdriet en verlies kan comfortabel worden.

Ik heb me een paar keer voorgesteld dat ik hem zou loslaten op deze plek. In mijn gedachten een onmogelijke daad. Hoe ik mijzelf ook toesprak, in mijn geestesoog weigerde ik mijn steen los te laten. En nu, zonder dat ik er op bedacht ben is het moment daar…

Onhandig zeg ik gedag tegen Attilla, verontschuldig ik me. Ik zoek een plek om m’n rugzak even ‘schoon’ op de modderige besneeuwde grond te zetten en de steen uit het verste, uit het veiligste zakje op te graaien.

Uit het diepst van mijn ziel schrei ik als ik de berg stenen opwandel. De emoties razen, maar inwendig is het kalm. Het duurt en uiteindelijk komt er een moment dat ik de steen kan neerleggen. Een pas naar achter kan nemen, lopen, omkijken, loslaten en door te gaan. Wat voor mij, op dat moment het meest op de voorgrond staat is een ongeboren kind. Ik had zo graag (biologisch) vader geweest. Het leven heeft zo zijn eigen loop. Uiteindelijk ga ik. Klaar om mijn weg te vervolgen, om een nieuwe dag met drogere ogen tegemoet te zien.

Ook dit moment was precies goed zoals het gegaan is. Opeens was het daar. Stond ik voor mijn al eerder gemaakte keuze om los te laten. Verlangen…. daar lig je. Buen Camino!

 

Sommige verhalen laten zich pas later schrijven. Voor wie al verder was… 23/10