Maria van de knopen

In Carrión de los Condes gaan Judith en ik een oude romaanse kerk in. Ik word verrast door een schilderij met een Maria die verstrikte koorden krijgt aangereikt van twee engelen. Ernaast hangt een gebed: Maria ontrafelaar van knopen…

Een passend en krachtig beeld bij hoe ik deze tocht ervaar. Hoevaak heeft en gunt iemand zichzelf zoveel tijd, stilte en warme lieve mensen omzich heen met geen ander doel dan net als jij een tocht te volbrengen, aan te komen in eenzelfde plaats?

Soms gaan er dagen voorbij gevuld met opstaan, lopen, eten, slaapplaats vinden en slapen. Andere dagen gaan op aan lachen, drukte en andere uitbundigheden met oudere of nieuw opgedane vrienden. Weer andere dagen voel ik de panelen in mij schuiven, de knopen losser komen, ontstaat er een nieuwe beleving bij oude, bijzondere, veelal pijnlijke momenten. Waren die eerder gestold in de tijd, fietsend, lopend komt er beweging in wat eerder vaststaand leek. Glipt een streng tussen zichzelf vandaan, ontstaat er slik, een nieuw lengte, een nieuw begin.

Geen analyse of ratio dat hier helpend is, slechts het toestaan en bewegen richting een einde dat vaststaat, nu nog zoveel km’s verder.

Wat ik heb zijn deze eeuwen oude zinnen die ik naprevel. Moeder Maria, u kent de knopen die mij binden. … neem de knopen die mij binden … en ik vraag u: ontdoen ze.

Ik geloof heilig in kennis, wetenschap en mensen, maar het deel van mij zonder woorden, het deel dat niet verbaliseert voelt precies deze metafoor, dit beeld: wat vast zat komt los. In gedachten ga ik alle psychotherapie strategieën langs die ik ken, zoekend naar een eigentijdse equivalent. Het blijft leeg in mijn gedachten. Buiten staat mijn fiets, schijnt de zon. Santiago here we come.