Jezus laat me zien hoe te leven

Hahaha, sorry hoor, maar ik kon het niet laten deze titel te gebruiken ;-). Jezus (spreek uit: ‘Gessoes’, een gangbare naam in Spanje) staat ons bij de deur op te wachten en begint zodra we bij hem zijn met een aanwijsstokje te wijzen op het portaal van de kerk: Moorse blokpatronen, Ierse invloeden in de vorm van een figuratief klaverblad, roomaanse plant- en diermotieven. Begrijp¬†me goed dit is wat ik destilleer uit de vloeiende stroom Spaans waarmee ons overspoelt. Dat doet hij met een vurig enthousiasme waarvan hij, dan wel gelooft dat wij er spontaan Spaans taalvaardig van zullen worden, dan wel geleerd heeft dat wij ook van dit gebouw gaan houden, zelfs al hebben we geen woord van wat hij zegt verstaan.

Dat laatste is wat sowieso gebeurt. We zijn bij de kerk van Vilar de Donas. Deze kerk ligt zo’n 3 kilometer van de route. We hebben gisteren 6 km extra door stevige regen doorgelopen om in de buurt van deze kerk uit te komen. Vooraf zeiden we nog: ‘laten we even bellen om te checken of die herberg open is’. Dat zou inderdaad een goed idee zijn geweest. Helaas…

Ook deze keer lacht het geluk ons toe, of zoals ik het tijdens de Camino noem: Jakob zorgt goed voor me. Nog geen anderhalve kilometer verder vinden we een nieuw hotel dat in geen gids genoemd wordt. De waardin is erg blij met onze komst, we zijn de enige gasten. Het seizoen loopt hier echt op zijn laatste benen. Tijdens de maaltijd die overduidelijk met veel zorg en liefde is bereid kletsen we met haar over de kerk. In de gids staat: vraag de sleutel bij Jezus. Al snel blijkt dat zij de koster kent. Normaal is de kerk vanaf 13;00 te bezoeken, maar ze belt hem om te kijken of ze iets voor ons kan betekenen. Voor we het weten is alles in kannen en kruiken: om 8:45 haalt een taxi ons op en om 9:00 staat Jezus ons bij de poort op te wachten.

Terecht wordt deze kerk tot de mooiste van de romaanse kerken van de Camino gerekend. De schilderingen uit de het begin van de late middeleeuwen zijn bewaard gebleven en gerestaureerd. Jezus vertelt honderd uit en met wat vragen en raden denk ik dat we 50% hebben meegekregen. Maar mens, wat een liefde, wat een passie heeft die man.

Na zijn rondleiding loop ik dezelfde route nog eens na om nu in rust voluit te genieten van het juweel dat ik dit gebouw best durf te noemen en alles wat onze gastheer erover heeft verteld. We babbelen nog wat na en hij vertelt terloops zijn leeftijd: 90!

We controleren nog eens met handen en voeten of we elkaar goed begrijpen en ja, het is werkelijk waar, negentig.

Na vandaag kan ik zeggen dat Jezus me heeft laten zien hoe te leven: domweg ergens zielsveel van houden vlak bij jouw in de buurt en er zonder gene ongeremd voor te gaan en misschien zelfs wel meer, steeds meer, hoe ouder ik wordt.