Een droom komt uit

De laatste dagen is het of ik alle mensen die ik onderweg ontmoet heb allemaal opnieuw tegen kom. Precies zoals ik het me had voorgesteld.

Opeens zie ik vandaag bijvoorbeeld Paul lopen. Met heb ik overnacht in de herberg voor ik de Pyreneeën overstak. Hij had die dag gesolliciteerd voor een baan. Naar nu blijkt, heeft hij de baan niet gekregen. Op de valreep toch nog antwoord op die onbeantwoorde vraag die anders voor altijd een vraagteken zou zijn gebleven.

Op de valreep zeg ik, want het is nu nog 18 km wandelen (of 22, de meningen zijn verdeeld). Als ik Paul heb gesproken en wat later weer alleen loop, komt terug hoe ik mij voelde toen en hoe ik nog geen beeld had van wat ik zou gaan meemaken. Erg indrukwekkend wat je aan ervaring en (zelf)vertrouwen opdoe als je vier weken ‘de Camino’ doe.

Want je bent niet aan het wandelen, of aan het fietsen, maar je bent ‘op de Camino’, of ‘de Camino aan het doen’. Dit zelfstandig naamwoord omvat bij nadere beschouwing alles en overal. Een Tjechisch stel startte hun Camino in Letland, een ander begon in Leiden Puy. In Spanje volg je in principe de gele pijlen, maar als jij deze niet volgt en evengoed in Santiago aankomt, dan is dat ‘jouw Camino’. Ik heb feestende tieners, twintigers en dertigers gezien, verliefde voorzichtig wandelende 70+ ers, fanatieke snelwandelaars en hordes cultuur en natuurliefhebbende mensen van alle bewoonde continenten, behalve Afrika. Soms in stukken, velen in een lange tocht. Al deze mensen, met al hun verschillende motieven, manieren en interesses, allemaal doen zij de Camino.

Wat ze gemeen hebben? Ze zijn allemaal ergens begonnen met lopen of fietsen en een enkeling te paard. Allemaal komen ze ooit aan bij de Kathedraal in Santiago.

Iets anders wat ze gemeen hebben? Ik heb mensen zien strompelen. Ik heb levensverhalen gehoord die me stil maakte. Maar wie ik ook sprak, allemaal hebben ze een opgetogenheid en een openheid die het op Camino zijn tot een lavend iets maken. Lavend voor de ziel en verwarmend voor het hart.

Ik heb niemand ontmoet die iets zij in de trant van ééns maar nooit meer en meer vaker wel dan niet mensen de spraken of dachten over een volgende keer. ‘Misschien de Camino Porto’ (Lissabon – Santiago) of de Camino Primotivo (Noordelijker dan mijn route van Bilbao naar Santiago door de bergen met erg weinig voorzieningen).

Morgen na 8 weken en 2200 km stopt mijn Camino. Voor ik eraan begon voor mij iets onvoorstelbaars, nu nog 18 km te gaan. Ik ben benieuwd hoe ik dat ervaar.