Persoonlijk

…? Zeg maar Jacoba.

Na onze plons met en zal ik een gedicht schrijven op het strand, de tekstflarden tollen in mijn hoofd. Christina wacht geduldig, maar als ik klaar ben heeft ze iets onrustigs, iets haastigs: ´Kom we moeten nog naar Muxia’. Ik vertrouw Jacob, alles is precies zoals het moet zijn en het zal gaan precies zoals …

…? Zeg maar Jacoba. Lees verder »

De Roelandspas I

De kerkklokken beginnen te luiden. Het is 8:30. Ik zit op de stoep van de Rue d’Espagne tegenover de bakker. De bakker, de laatste halte van de wandelaars voor ze de poort uitlopen van St Jean-Pied-au-Port. De poort uit de Pyreneën in, op naar de Roelandspas. Ik kijk met spijt naar hun vertrek. Ik wil zo …

De Roelandspas I Lees verder »

De vierde dag

Het begint wat te wennen, zo te reizen en met mijzelf te zijn. Het voelt als dat ik nu vier dagen onder weg ben. Dat pas toen ik klaar was met werken in Parijs, ik echt ben vertrokken. Ik ga m’n lijf voelen, heel gewoon denk ik op de ‘vierde dag’. Aan de andere kant heb …

De vierde dag Lees verder »