En dan ook nog dit…

Zelfvertrouwen

Het is fris. De belofte van zon aan het einde van de dag gisteren is niet nagekomen. Het komt niet verder dan een waterige schijnsel. Tussen groteske wijngaarden fiets ik de laatste 30 km naar Bordeaux, mijn volgende halte. De teksten en gitaren van Bettie Serveert snijden op m’n koptelefoon en jagen het adrenaline niveau …

Zelfvertrouwen Lees verder »

Ik zie het voor me

Ik neem een hap van m’n brood en kijk naar de kleine appeltjes die uit een overhangend boompje op een menhir vallen. ‘De natuur heeft het offeren zelf maar ter hand gaan genomen’, grinnik ik in mijzelf. Honderden meter links van me passeer ik de ruïne van een grote kasteeltoren. Ik herken hem uit mijn …

Ik zie het voor me Lees verder »

Soms lukt het

De hele ochtend wil het al niet zo lukken. Voor de derde keer loop ik langs de ramen in de kathedraal op zoek naar het raam van Jacob. In niets herken ik de inspirator van mijn tocht. Als ik de mevrouw van de audioguide om hulp vraag, biedt zij uitkomst . Op een soort kaart …

Soms lukt het Lees verder »

Langzaam gleed een berg het dal in

Deze prachtige titel is niet door mij, maar door Laura Vroon geschreven als titel voor haar voorstelling. De voorstelling bestaat uit een poëtische gedachtestroom waarmee zij een portret van ouderdom schetst en reflecteert op hoe om te gaan met vergankelijkheid en verlies (allemaal geleende woorden van haar tot zover). Ik blijf tot zondag in Antwerpen om de laatste hand …

Langzaam gleed een berg het dal in Lees verder »

Brood

Antwerpen liet zich moeilijk benaderen. Gister ben ik na een paar uurtjes peddelen aangekomen bij het Elfde gebod voor een Verboden vrucht. (Ach zo van die kleine binnenpretjes die me vrolijk houden langs een 16 km lange kanaal. Een kanaal, waarvan een straffe wind een tegengestelde kompas richting koos.) Vrolijk van de pint ga ik naar …

Brood Lees verder »